اتحاد ستارگان فوتبال آمریکایی برای کنار گذاشتن چمن مصنوعی ورزشگاه‌ها بعد از دیدن جام جهانی فوتبال

شهرآرانیوز؛ برای هفته‌ها، برخی از نمادین‌ترین ورزشگاه‌های فوتبال آمریکایی در ایالات متحده برای جام جهانی ۲۰۲۶ فوتبال به‌کلی تغییر چهره داده بودند. ورزشگاه‌هایی مانند مت‌لایف،‌ ای‌تی‌اندتی و مرسدس-بنز که به‌طور سنتی با چمن‌های مصنوعیِ سفت و رنگ‌پریده پوشانده می‌شدند، این بار کف‌پوش‌های سرسبز و شادابی از چمن طبیعی پهن کردند. اما این انقلاب ناگهانی، از روی خیرخواهی مالکان مولتی‌میلیاردر اِن‌اِف‌اِل (لیگ فوتبال آمریکایی) نبود؛ بلکه دستورالعمل سخت‌گیرانه و غیرقابل‌مذاکره‌ای بود که فیفا برای جام جهانی صادر کرده بود.

با پایان یافتن این رویداد بزرگ جهانی فوتبال، چمن‌های موقت در حال جمع‌آوری هستند تا ورزشگاه‌ها برای فصل جدید فوتبال آمریکایی آماده شوند. با این حال، همین فرصت کوتاه، موجی از اعتراضات شدید و یکپارچه را از سوی مردانی به راه انداخته است که هر یکشنبه سلامت بدنی خود را در این زمین‌ها به خطر می‌اندازند.

ستاره‌های درخشان لیگ فوتبال آمریکایی از جمله کیلب ویلیامز، لرمی تانسیل و جاناتان تیلور، پیش‌قراولان این جریان هستند و بازیکنان ان‌اف‌ال دسته‌دسته در شبکه‌های اجتماعی به این موضوع واکنش نشان داده‌اند. آنها با اتحاد خود زیر هشتگ WorthTheCost# (ارزش این هزینه را دارد)، پیام ساده‌ای را به دفاتر مدیریتی لیگ خود مخابره کرده‌اند که اگر ورزشگاه‌ها می‌توانند برای جام جهانی چمن طبیعی فراهم کنند، پس می‌توانند برای بازیکنان ان‌اف‌ال هم این کار را بکنند.

شبیه به یک خیانت

سال‌هاست که مالکان چندین مجموعه ورزشی آمریکا این ادعا را مطرح می‌کنند که نصب و نگهداری چمن طبیعی باکیفیت در ورزشگاه‌های چندمنظوره، سرپوشیده یا دارای سقف متحرک، از نظر لجستیکی غیرممکن است. جام جهانی این بهانه‌تراشی را به‌طور کامل در هم شکست. فناوری وجود دارد، مهندسی آن اثبات شده و در صورتی که پای مسابقات جهانی فوتبال وسط باشد و آنها تقاضا کنند، منابع مالی نیز به‌وضوح فراهم می‌شود.

اتحادیه بازیکنان ان‌اف‌ال (NFLPA) بدون هیچ پرده‌پوشی اعلام کرده که تغییر ناگهانی این ورزشگاه‌ها ثابت کرد که فراهم کردن یک سطح بازی امن‌تر برای ورزشکاران، دیگر مسئله‌ی «توانستن» نیست، بلکه مسئله‌ی «خواستن» است. در حال حاضر لیگ فوتبال آمریکایی به دو نیمه تقسیم شده است که شامل ۱۵ ورزشگاه است که از چمن طبیعی استفاده می‌کنند و ۱۵ ورزشگاه که چمن مصنوعی دارند. اما برای ورزشکارانی که در زمین‌های مصنوعی بازی می‌کنند، این تفاوت شبیه به یک خیانت است.

جورج کیتل از تیم سانفرانسیسکو فورتی‌ناینرز، ناامیدی دسته‌جمعی رختکن تیم خود را این‌گونه به تصویر کشید و اشاره کرد که بازیکنان ترجیح خود را کاملاً شفاف اعلام کرده‌اند. کیتل با تاکید بر اینکه لیگ باید سرمایه‌گذاری روی دارایی‌های اصلی خود را در اولویت قرار دهد، گفت: «بدن ما سرمایه کار ماست و آنها دارند از همین سرمایه کسب درآمد می‌کنند!»

چرا فوتبالیست‌ها واقعاً شجاع هستند؟

آسیب‌های انسانی زمین‌های پلاستیکی

تمایل به چمن طبیعی صرفاً یک موضوع ظاهری و زیبایی‌شناختی نیست؛ بلکه رابطه‌ای مستقیم با طول عمر حرفه‌ای و سلامت بدنی ورزشکاران دارد. بر اساس نظرسنجی اتحادیه بازیکنان، ۹۲ درصد از بیش از ۱۷۰۰ بازیکن شرکت‌کننده، چمن طبیعی را ترجیح دادند، در حالی که آمار ناچیز ۲ درصد موافق چمن مصنوعی بودند. علاوه بر این، نظرسنجی اخیر نشریه اتلتیک نشان داد که بیش از ۸۲ درصد از بازیکنان، نگرانی و اضطراب واقعی نسبت به خطرات مصدومیت در چمن مصنوعی دارند.

جی‌سی ترتر، مدیر اجرایی اتحادیه بازیکنان، اشاره می‌کند که اگرچه داده‌های پزشکی اغلب باعث بحث‌های اداری و بروکراسی می‌شود، اما فشار بدنی شدیدی که چمن مصنوعی وارد می‌کند برای هر کسی که پا روی آن می‌گذارد غیرقابل‌انکار است. اصطکاک بیش از حد، انعطاف‌ناپذیری زمین هنگام کاشتن پا روی آن، و سختیِ بیش از حد کف ورزشگاه باعث می‌شود بازیکنان صبح روز بعد از مسابقه احساس کاملاً متفاوتی داشته باشند و به‌مراتب کوفته‌تر و آسیب‌دیده‌تر باشند.

باز هم مسائل مالی

اگر مزایای ایمنی مشخص است و توانایی اجرای آن نیز در یک سطح جهانی به اثبات رسیده، پس علت این مقاومت چیست؟ مثل همیشه در ورزش حرفه‌ای، همه چیز به اقتصاد و پول ختم می‌شود. چمن مصنوعی به نگهداری بسیار کمتری نیاز دارد، نیازی به تعویض در اواسط فصل ندارد و به ورزشگاه‌های آمریکایی اجازه می‌دهد بدون نگرانی از آسیب دیدن زمین، به‌سرعت از مسابقات فوتبال به سمت کنسرت‌های پردرآمد و مسابقات ماشین‌های غول‌پیکر (مانستر تراک) تغییر کاربری دهند.

جری جونز، مالک باشکاه دالاس کاوبویز، همواره موافقت خود را با ماندن در چمن مصنوعی اعلام کرده و پیش از این گفته بود که چمن مصنوعی اکوسیستم مالی بازی را بهبود می‌بخشد که از نظر تئوری، سود اقتصادی آن به خود بازیکنان نیز می‌رسد.

اما با شتاب گرفتن کمپین WorthTheCost#، بازیکنان این ایده را که سلامتی‌شان باید فدای تنوع کاربری ورزشگاه‌ها شود، رد می‌کنند. جام جهانی ثابت کرد که اگر پول به اندازه کافی زیاد باشد، زمین ورزشگاه‌ها با سبز چمن طبیعی خواهد درخشید. اکنون بازیکنان ان‌اف‌ال می‌خواهند لیگی که خودشان آن را ساخته‌اند، دقیقاً همین احترام را برای آنها قائل شود.

ترامپ خواستار برگزاری جام جهانی بعدی با میزبانی مشترک آمریکا و چین شد!

درآمد نجومی فیفا از جام جهانی ۲۰۲۶