پینه‌های صداقت

حجت الاسلام و المسلمین حسین ابراهیمی - فعال فرهنگی

کد خبر: ۱۰۱۵۳۲

تاریخ : ۱۷ اسفند ۱۴۰۰ - ۱۷:۳۲

نوشته

ایام ولادت بزرگان دین که فرامی‎رسد، این فرصت دست می‎دهد که نگاه دوباره‎ای به شخصیت این انسان‎های کامل بیفکنیم و از گنجینه صفات نیکوی ایشان توشه برگیریم، اما ملاحظه‌ای که در این باره وجود دارد، این است که باید نیاز‌های روز و ویژگی‌های زمانه را در این نگاه لحاظ کرد و به‎دنبال عوامل گره گشا و اکسیر‌های شفابخش در سیره و شخصیت اولیای دین بود.

درباره حضرت سجاد (ع)، امام چهارم شیعیان که به زینت عبادت‎کنندگان شهرت دارند، متاسفانه تصویر ناقصی در ذهن افراد وجود دارد؛ اینکه ایشان امامی است که در کربلا حضور داشته، ولی به‎ دلیل بیماری نتوانسته است امام حسین (ع) را در جنگ یاری کند.

اینکه عبادت‎ها و سجده‎های امام، طولانی بوده و سالیان متمادی در سوگ و مصیبت شهیدان کربلا اشک ریخته‎ است یا اینکه صحیفه سجادیه که به زبور آل محمد (ص) مشهور است، کتاب دعا‌ها و مناجات حضرت با پروردگار است، ولی تمام این‎ها که در جای خود مقالات و کتاب‎های زیادی در تحلیل و تشریح آن نوشته شده است، نمایانگر شخصیت نورانی علی بن حسین (ع) نیست.

یکی از موضوعاتی که در جامعه ما به‎ دلیل عملکرد ریاکارانه بعضی مسئولان خطاکار و ظاهرساز، تداعی‎کننده تصویری ناقص و نادرست از وجه عبادی دین است و بخشی از مردم حس خوبی درباره آن ندارند، پینه پیشانی است و این درحالی است که مردم درباره اصل عبادت خدا و سجود، حس بدی ندارند و اصل مشکل اینجاست که نقش بستن پینه عبادت بر پیشانی، زمینه تشکیک در عبادا... بودن فرد را فراهم می‎کند.

با این حال، حقیقت آن است که اصل پینه عبادت، مذموم نیست و سوء برداشت‎های موجود به‎دلیل عملکرد ناقص کسانی است که فقط سجده امام سجاد (ع) را دیده اند، درحالی که ایشان فقط پیشانی پینه بسته نداشتند. در روایت آمده است که پس از شهادت امام سجاد (ع)، روزی که امام محمدباقر (ع) مشغول غسل بدن شریف پدر بزرگوارشان بودند، افرادی در محل حاضر بودند که به اشک و سوگواری می‎پرداختند.

وقتی امام باقر (ع) بدن شریف پدر را حرکت داد، چشمان آن جماعت به زخم‎هایی در پشت کتف امام زین العابدین (ع) افتاد. در این حال، برخی افراد از امام سوال کردند که‌ای پسر رسول خدا! در کربلا به چه طریقی بر پشت کتف پدر بزرگوارتان ضربه زده بودند که در طول این نزدیک به ۳۰ سال بهبود نیافته بود؟ راوی حدیث نقل می‎کند که در پاسخ، امام باقر (ع) فرمود که این زخم‎ها مربوط به ضربات کربلا نیست.

پدرم هرشب لباس، خرما و غذا به دوش می‏ گرفت و به در خانه فقرای مدینه می‏ برد. این آثار به دلیل به دوش کشیدن همان انبان‏ هاست.

طرح این پرسش بجاست که چرا تابه حال امام سجاد (ع) تنها با پینه پیشانی به تصویر کشیده شده و کسی از پینه‎های دوش امام (ع) به ما نگفته است؟ چرا درکنار پینه عبادت، جامعه ما با پینه خدمت اولیای دین آشنا نشده است؟ آیا مسئولانی که پینه پیشانی داشتن را نشانه پیروی از ایشان می‎دانند، در خدمت خالصانه و پنهانی به مستضعفان و ستم‎دیدگان نیز به این حضرات اقتدا می‌کنند؟

آری، پینه عبادت خدا اگر صادق باشد، در خدمت خالصانه به عیال ا... است و آرزو می‎کنیم که خدای بزرگ، شناخت کامل و پیروی صادقانه از بزرگان دین را عیدی همه ما در این اعیاد پرسرور شعبانیه قرار بدهد.