سبد معیشت کارگر ۱۷ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان است

شورای عالی کار ابتدای سال نرخ حقوق و دستمزد برای سال ۱۴۰۱ را تعیین کرد، اما این نرخ براساس تورم و قیمت‌های سه ماه منتهی به سال ۱۴۰۰ بوده است و به گفته کارشناسان، سبد معیشت کارگر حدود ۱۷ میلیون تومان است.

کد خبر: ۱۲۶۶۶۴

تاریخ : ۳۱ شهريور ۱۴۰۱ - ۱۳:۱۶

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، فرامرز توفیقی، رئیس کمیته دستمزد کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور، در گفت‌وگویی گفته است:  براساس آخرین محاسبات، سبد معیشت خانوارهای متوسط کارگری حدود ۱۷ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان است. این رقم به گفته کارشناسان رقم حداقلی برای زندگی با رفاه کارگر محسوب می‌شود. براساس تصمیم شورای عالی کار در ابتدای سال، حداقل حقوق کارمندان و کارگران در سال ۱۴۰۱ با ۵۷.۴درصد افزایش، از حداقل دستمزد ماهانه از ۲ میلیون و ۵۵۴ هزار و ۹۵۰ تومان در سال ۱۴۰۰ به ۴ میلیون و ۱۷۹ هزار و ۷۵۰ تومان رسید. این در حالی است که حداقل دستمزد روزانه از ۸۸ هزار تومان در سال ۱۴۰۰ به ۱۳۹ هزار تومان در سال ۱۴۰۱ رسیده است. با توجه به تورم صعودی که از ابتدای سال روی کالاهای اساسی داشتیم، به‌نظر این رقم هم جوابگوی هزینه‌های زندگی کارگری نیست.

هادی ابوی، نماینده کارگران در شورای عالی کار، در گفت‌وگو با شهرآرانیوز در این باره گفت: در شورای عالی کار مزدی که برای کارگر در سال ۱۴۰۱ تعیین شد، بر اساس نرخ‌ها و قیمت‌های منتهی به دی ماه سال ۱۴۰۰ تعیین شد، اما بعد از تعیین نرخ دستمرد، ما جراحی‌های اقتصادی را داشتیم که تأثیر مستقیم بر قیمت کالای اساسی داشت. بر همین اساس محاسباتی که کرده بودیم، جوابگوی معیشت کارگر در آن مقاطع زمانی  بود.  ما هم‌زمان افزایش اجاره‌بها را نیز در این مدت تجربه کردیم که حجم قابل توجهی از حقوق کارگر را می‌بلعد.

وی افزود: با اینکه افزایش ۵۷درصدی حقوق کارگر محقق شد، افزایش دوباره قیمت‌ها از اول سال، این افزایش دستمزد  را بی‌تأثیر کرد. حتی تعیین  سبد معیشت به مبلغ ۱۷ میلیون تومان هم عدد حداقلی است که زندگی کارگر به رفاه برسد. ضمن اینکه ما در نیمه اول سال هستیم و در نیمه دوم سال موج گرانی دیگری خواهیم داشت.

ابوی با اشاره به بیمه درمان کارگر گفت: بیمه درمان کارگر هم دچار مشکلات فراوانی است. متأسفانه کارگر رقم قابل توجهی را برای درمان  به‌ویژه دندان‌پزشکی باید پرداخت کند. اما تأمین اجتماعی آن‌طور که باید متناسب با حق بیمه‌ای که کارگر پرداخت می‌کند و در مجموع رقم قابل توجهی می‌شود، خدمات نمی‌دهد. متأسفانه امکانات و تجهیزاتی که در کشور موجود است، جوابگوی درمان قشر کارگر نیست. برای نمونه بیمارستان ۱۷ شهریور و فارابی پاسخگو این حجم مراجعه‌کننده نیست و کارگران مجبورند برای درمان به بخش‌های خصوصی مراجعه کنند و عملا  حق بیمه تأمین اجتماعی که پرداخت می‌کنند، در مواقع ضروری هم برایشان قابل استفاده نیست