گفت: حالت چطور است؟

اینکه آدم بداند برای اطرافیانش مهم است و آن‌ها به حال واحوال و وضعیت روحی او اهمیت می‌دهند، خیلی مهم است.

کد خبر: ۱۳۱۰۲۶

تاریخ : ۰۲ آبان ۱۴۰۱ - ۱۷:۱۲

نوشته

«گفت: احوالت چطور است؟ / گفتمش: عالی است. / مثل حال گُل! / حال گُل در چنگ چنگیز مغول!»

سال ۸۶ وقتی مرحوم قیصر امین پور از دنیا رفت، من این شعر او را در یکی از مجموعه‌های شعرش خواندم و همان یک بار کافی بود تا برای همیشه در خاطرم بماند. آقای امین پور در این شعر کوتاه، کلی حرف زده است.

نمی‌دانم برای شما هم پیش آمده است یا نه، اما من که این روز‌ها حال وحوصله درستی ندارم. وقتی می‌بینم خانواده، همکاران و آدم‌هایی که حضورشان برای من اهمیت زیادی دارد، احوالم را می‌پرسند، حالم خوب می‌شود.

پرسیدن همین که چطوری، در این روزگار که هرکسی درگیری‌های خود را در زندگی دارد و واقعا نمی‌شود از کسی توقع داشت جویای حال واحوال تو باشد، می‌تواند معجزه و حالت را خوب کند، حتی برای چند لحظه. خود من اگر روبه راه باشم، همیشه سعی می‌کنم در گفتگو‌های روزانه با خانواده و همکارانم هرطور که شده است، به آن‌ها بگویم که برای من مهم هستند و به صورت غیرمستقیم بهشان بفهمانم که من می‌فهمم حال وحوصله نداری، اما دنیا که همیشه این گونه نمی‌ماند.

گاهی وقت‌ها هم با اقوام نزدیک ترم تماس می‌گیرم، حالشان را می‌پرسم و به آن‌ها یادآوری می‌کنم که حال خوب شما و حضورتان برای من مهم است. این تنها کاری است که از من برمی آید. عموی مادرم که چندسالی است به رحمت خدا رفته است، تا زمانی که توانایی داشت و بیماری‌های جورواجور زمین گیرش نکرده بود، عادت داشت صبح زود در خانه نزدیکانش را بزند، حالشان را بپرسد و بعد از خوردن صبحانه، برود دنبال زندگی اش.

حضور او وقتی معجزه می‌کرد که از خانه مان رفته بود. درواقع حضورش یک نوع دلگرمی و دلخوشی برای ما بود. حالا که از دنیا رفته است، جای خالی اش به چشم می‌آید؛ جای خالی مردی که همیشه می‌خندید.