محاسبه نبوی و خودسازی کاظمی

کسی که خود را نتواند ساخت. سوخت خواهد شد بی آنکه بتواند در سازندگی سهمی داشته باشد.

کد خبر: ۱۵۰۶۴۶

تاریخ : ۲۷ بهمن ۱۴۰۱ - ۱۸:۱۷

نوشته

ما به تلاش، به همت در افزایش برای ساختن، تکلیف یافته ایم. خودسازی، بایستگی است که، چون محقق شود، ساختن دنیا و آخرت را تضمین خواهد کرد.
کسی که خود را نتواند ساخت. سوخت خواهد شد بی آنکه بتواند در سازندگی سهمی داشته باشد. برای جلوگیری از فرجامی چنین که بد عاقبتی است باید به سیره رسول اعظم الهی، رفتار کنیم که فلسفه بعثت خویش را اکمال مکارم اخلاق می‌داند و بر بهزیستن مدام راه می‌نماید.

آن حضرت بر حسابگری در زندگی و حسابرسی از خویش تأکید دارند و چنین تعلیممان می‌دهند که؛ «اى ابوذر! پیش از آنکه به حسابت برسند، خودت به حساب خود برس، که این کار، حساب فرداى تو را آسان‌تر مى کند؛ و پیش از آنکه تو (و عمل تو) را وزن کنند، خودت را وزن کن و آماده عرضه بزرگ باش، آن روز که تو را عرضه مى کنند و آن روز، هیچ کار پنهانى بر خداوند پوشیده
نمى ماند.» این معاد اندیشی و توجه داشتن به حساب و کتاب فردا، امروز مان را نیکو جهت می‌دهد. مثل مسافری که، چون به فردای سفر می‌اندیشد، زاد و توشه و مایحتاج را فراهم می‌کند.

با این کار نه در راه می‌ماند و نه در مقصد گرفتار می‌شود. دانسته عمل کرده است و دچار زیان ندانسته‌ها نمی‌شود. رسیدن به جایگاهی چنین یک همت بلند و برنامه ریزی‌ می‌طلبد. برنامه‌ای که امروز آدمی را از دیروزش موفق‌تر رقم زند و زمینه فردای موفق‌تر را هم در امروز تحریر کند. این کلام هشدار دهنده و هوشیاری بخش امام کاظم (ع) است که موی را بر بدن راست و قامت را به برخاستن رشید می‌کند که، «مَن استَوی یَوماهُ فَهُو مَغبُون، و مَن کَان آخَر یَومَیه شَرُّهُما فَهُو مَلعُون، و مَن لَم یَعرف الزِّیادَه فِی نَفسِه فَهُو فی نُقصان و مَن کان إلی النُّقصان فَالمَوتُ خَیرٌ لَهُ مِنَ الحَیاه؛ کسی که دو روزش مساوی باشد، مغبون است، و کسی که دومین روزش، بدتر از روز اولش باشد ملعون است، و کسی که در خودش افزایش نبیند در نقصان است، و کسی که در نقصان است مرگ برای او بهتر از زندگی است.»

از این رو بهتر است که اگر امروز بمیرد، نمره منفی اش کمتر از فردا خواهد بود و الا برای پاسخگویی به همین روز‌های گذشته هم یقه اش دست محاسب خواهد افتاد.
آن فرموده نبوی و این حدیث امامت، ما را در برابر یک باید بزرگ قرار می‌دهد؛ باید با حساب و کتاب زندگی کرد. ما نسبت به خود بیش از همه کس و همه چیزمسئولیم. اگر این نسبت را مؤمنانه و عملی تعریف کنیم در عمل به سازندگی نسبت خود با دیگران هم موفق خواهیم بود. به این مهم توجه کنیم..