کارگردان فیلم «های‌کپی»: می‌خواستم قصه‌ای را روایت کنم که ریشه در زندگی ساده مردم دارد

علی‌اکبر ثقفی درباره فیلم سینمایی «های‌کپی» با رد نگاه کلیشه‌ای به «فیلم‌فارسی»، تأکید می‌کند که دغدغه اصلی‌اش روایت قصه‌ای ساده از زندگی مردم و پیوند دو نسل سینمای ایران بوده است.

کد خبر: ۳۸۴۷۰۹

تاریخ : ۱۸ دی ۱۴۰۴ - ۱۴:۲۷

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ علی‌اکبر ثقفی کارگردان و تهیه کننده فیلم سینمایی «های کپی» درباره در پاسخ به اینکه فیلم از نظر فضا و لحن، شباهت‌هایی به سینمای پیش از انقلاب و آنچه به «فیلم‌فارسی» معروف است دارد، آیا این شباهت آگاهانه بوده است؟ گفت: به نظر من، وقتی از «فیلم‌فارسی» صحبت می‌کنیم، باید دقت کنیم منظور دقیقاً چیست، سینما، مثل ادبیات، گرامر و قواعد خودش را دارد؛ موضوع، فضا و زمانه تعیین‌کننده‌اند، وقتی امروز فیلمی متعلق به پنجاه سال پیش را می‌بینیم، حتی اگر به داستانش کاری نداشته باشیم، لوکیشن‌ها، خیابان‌ها، میزان رفت‌وآمد مردم و حتی هوای شهر برایمان خاطره‌انگیز است، این حس نوستالژی بخشی از ذات تصویر است، نه الزاماً ضعف سینمایی.

وی افزود: بسیاری از مخاطبان هنگام تماشای فیلم، فقط روی قصه تمرکز می‌کنند و به فیلم‌برداری، بازی، گریم یا سایر اجزای سینما کمتر توجه دارند و برای من، به دلیل تجربه و نزدیکی‌ام به سینمای پیش از انقلاب، این عناصر اهمیت بیشتری دارند.

این کارگردان درباره استفاده از بازیگران نسل‌های مختلف سینما در «های کپی» خاطرنشان کرد: داستان فیلم درباره دو نسل است؛ نسلی که پیش از انقلاب شناخته شده بود و نسلی که پس از انقلاب به شهرت رسید، بسیاری از چهره‌های نسل قبل، امروز برای جوانان ناشناخته‌اند، در حالی که نسل‌های قدیمی‌تر با آنها خاطره دارند.

ثقفی درباره علت انتخاب مرتضی عقیلی بازیگر قدیمی سینمای قبل از انقلاب که حدود ۴۵ سال از سینما دور بوده است افزود: این کار بیشتر یک آزمون و خطا بود و هیچ کاری تضمین نمی‌کند دقیقاً به هدف نهایی برسد، اما دغدغه من این بود که از زاویه‌ای متفاوت به سینمای کمدی نگاه کنم و قصه‌ای را روایت کنم که ریشه در زندگی ساده مردم دارد.

وی ادامه داد: بستر اصلی فیلم، رفاقت دو دوست است؛ دو آدم ساده از طبقه خرده فروش که سال‌ها به شانس دل بسته‌اند و آنها با امیدی ساده وارد مسیری می‌شوند که در نهایت با گذر زمان، انقلاب و تغییرات اجتماعی، معنا پیدا می‌کند و زمین بی‌ارزشی که روزی خریده‌اند بعد از سال‌ها ارزشی میلیاردی پیدا می‌کند.

کارگردان‌های کپی افزود: پیام فیلم این است که نه مال دنیا، نه قدرت و نه حتی روابط عاطفی، وفادار مطلق نیستند؛ تنها چیزی که تا پایان می‌تواند بماند، رفاقت است، این ایده‌ای است که در سینمای کلاسیک هم بار‌ها دیده‌ایم و برای من هنوز موضوعی زنده و قابل تأمل است، هدفم بازسازی نوستالژی یا ستایش گذشته نبود؛ بلکه می‌خواستم نشان بدهم امید، رفاقت و انسانیت، فراتر از زمان و تحولات سیاسی و اجتماعی معنا دارند و اینکه این دنیا ارزش هیچ را ندارد و تنها چیزی که می‌ماند رفاقت است….

وی درباره تفاوت تجربه ساخت «های‌کپی» در مقایسه با فیلم‌های دیگر خود خاطرنشان کرد: من اگر بخواهم «های کپی» را دوباره بسازم اصلا به این شکل نخواهم ساخت، چون آقای عقیلی در خارج از کشور بودند و گفتند برای ساخت این فیلم یه فرصت یک ماهه دارند و بیش از این نمی‌توانند در ایران بمانند و تصمیم من مبنی بر کار کردن با ایشان موجب شتابزدگی شد که به فیلم لطمه زد و اگر فرصت دوباره‌ای داشتم ۶ ماه صبر می‌کردم و بازیگر مورد نظر خود را کنار ایشان می‌گذاشتم و صد در صد، فیلم‌نامه را دقیق‌تر و بدون شتابزدگی بازنویسی می‌کردم و شاید حتی کل داستان را به قبل از انقلاب منتقل می‌کردم تا صداقت، صفا و خلوص انسانی آن دوران بهتر منتقل شود، چون معتقدم رشد انسان به ماشین، آپارتمان یا تکنولوژی نیست؛ انسان با تفکر و اندیشه رشد می‌کند، اما امروز جامعه بیشتر دنبال کمیت است و ارزش‌های انسانی کمتر دیده می‌شوند.

ثقفی در ادامه افزود: با تمام این مواردی که عنوان کردم، تجربه ساخت این فیلم برای من بسیار گران‌بها و ارزشمند بود، آخرین فیلم من قبل از «های‌کپی»، فیلم «هلن» بود که فکر می‌کنم از بهترین آثار من به عنوان کارگردان است البته به نظر من «های‌کپی» نیز فیلم خوبی است، اما مخاطب آن متفاوت است، چون بسیاری از فیلم‌هایی که مضمون کمدی یا جنبه‌های اروتیک بیشتری دارند، با استقبال بیشتری از سوی تماشاگران برخوردار می‌شوند، حتی اگر داستان اصلی در اولویت نباشد.

{$sepehr_key_180100}

تهیه کننده فیلم «های کپی» با اشاره به اینکه نسل گذشته بیشتر با این فیلم ارتباط برقرار کرده است افزود: «های‌کپی» فیلم سالم است و هیچ مضمون سیاسی یا ناهنجار ندارد و فیلم برای مخاطب ۹ سال تا ۹۰ سال قابل مشاهده است با این حال، سلیقه مخاطب امروز متفاوت است، نسل جدید، موسیقی و هنر کلاسیک را کمتر دنبال می‌کند و این امر بر شیوه ساخت و تحقیق فیلمسازان تأثیرگذار است.

ثقفی درباره بازیگران فیلم، به ویژه آقای پورعرب گفت: از بازی تمام بازیگران راضی بودم و در مورد آقای پورعرب، متوجه شدم که پای ایشان درد می‌کند و، چون تغییر بازیگر در مرام و مسلک من نیست، قصه را بر اساس محدودیت‌های آقای پور عرب تغییر دادیم؛ مثلاً پا درد ایشان به عنوان جزئی از داستان لحاظ شد و حرکت‌های سکانس‌ها با توجه به وضعیت جسمانی ایشان تنظیم شد.

وی افزود: در فیلم‌سازی، همیشه مشکلات غیرقابل پیش‌بینی پیش می‌آید؛ ممکن است ماشین خراب شود یا بازیگر وسط کار نتواند به ادامه مسیر بپردازد ولی وظیفه کارگردان این است که با شرایط موجود فیلم را به مقصد برساند، ما نیز تلاش کردیم همه عوامل به بهترین شکل، از ابتدا تا پایان پروژه همراهی کنند و مخاطب تجربه‌ای منسجم دریافت کند.

منبع: صبا