برش‌هایی تاریخ‌ساز از سیره و حیات مبارک حضرت اباعبدالله الحسین (ع) | شبیه حسین (ع) باشیم

اینکه چرا در میان چهارده‌معصوم (ع)، حسین فاطمه (ع) چنین جایگاهی دارد و چه فراز‌هایی از آن حیات بابرکت امروز هم گره‌های کور از زندگی ما باز می‌کند، سؤالاتی است که در این مطلب بررسی می‌کنیم.

کد خبر: ۳۸۸۰۹۷

تاریخ : ۰۴ بهمن ۱۴۰۴ - ۲۲:۵۱

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ مصرع نغز و پرمعنای «این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟» در عین کوتاهی، تابلوی عشق و ارادت عالم به حضرت حسین‌بن‌علی (ع) را درمقابل چشم مخاطب ترسیم می‌کند، اما اینکه چرا درمیان چهارده‌معصوم (ع)، حسین فاطمه (ع) چنین جایگاهی دارد و چه فراز‌هایی از آن حیات بابرکت امروز هم گره‌های کور از زندگی ما باز می‌کند، سؤالاتی است که به‌مناسبت ایام سالروز ولادت حضرت اباعبدا... (ع)، در گفت‌و‌گو با حجت‌الاسلام‌والمسلمین دکتر ناصر رفیعی، استاد حوزه و دانشگاه و خطیب سرشناس مذهبی، پاسخ آنها را بررسی کرده‌ایم.

معنای شجاعت و عزت

ما شخصیت امام‌حسین (ع) را غالبا با واقعه عاشورا و آنچه در کربلا رخ داد، می‌شناسیم، درحالی‌که حضرت سیدالشهدا (ع) سال‌ها پیش از آن زندگی کرده بودند و مرور خصوصیات و سیره حضرت، ما را به اوصاف و ویژگی‌هایی می‌رساند که برای امروز هم بسیار راهگشاست؛ یکی از ویژگی‌های مهم حضرت اباعبدا... (ع) شجاعت و عزت است که از کودکی در ایشان تجلی داشت؛ چنان‌که وقتی حدودا هفت‌ساله بودند، در مسجد، مقابل منبر رسول خدا (ص) ایستادند و از حق ولایت دفاع کردند، یا در صفین با اینکه جوان بودند، وقتی معاویه آب‌راه را محاصره کرد، این امام‌حسین (ع) بود که با شجاعت کامل محاصره را باز کرد و امیرالمؤمنین (ع) در وصف این رشادت، فرمودند: «نخستین پیروزی در این جنگ به برکت حسین (ع) حاصل شد.»

خدا، حسین (ع) را پاکیره آفرید

شیخ‌صدوق در «امالی» از صفیه، عمه رسول خدا (ص)، نقل کرده است: «من قنداقه امام‌حسین (ع) را آماده کردم و می‌خواستم نوزاد را شست‌وشو دهم و به محضر رسول خدا (ص) ببرم که پیامبر (ص) فرمودند: «او را نزد من بیاور!» عرض کردم اجازه بدهید او را تمیز کنیم، فرمودند: «خدا حسین (ع) را پاکیزه و طاهر قرار داده است.» و وقتی نوزاد را دست پیامبر (ص) دادم، ایشان صورت و پیشانی او را بوسیدند و فرمودند: «خدا لعنت کند قومی که تو را به شهادت می‌رسانند!» عرض کردم: مگر حسین (ع) را به شهادت می‌رسانند؟ پیامبر (ص) فرمودند: بله؛ گروهی ستمگر او را به شهادت می‌رسانند.» این پیشگویی پیامبر (ص) در روز ولادت حضرت، در زیارت امام‌حسین (ع) هم آمده است.

مصداق آیه «فَاستَبِقُوا الخَیراتِ»

یکی از ویژگی‌های مهم امام‌حسین (ع)، داشتن روحیه ایثار و سخاوت است؛ همان خصلتی که قرآن درباره آن توصیه فراوان می‌کند و می‌فرماید: «فَاستَبِقُوا الخَیراتِ.» روایات هم بر آن تأکید می‌کنند و ایجاد سرور و شادی در قلب مؤمنان را بعد از نماز، افضل اعمال معرفی می‌کنند. حضرت سیدالشهدا (ع) به‌شدت اهل ایثار و دارای روحیه سخاوت بودند. نقل است بر بستر اسامه رفتند، درحالی‌که محتضر بود و او را پریشان دیدند و، چون علت را پرسیدند، عرض کرد: ۶۰ هزار دینار قرض دارم و حضرت ضمانت کردند که قرض او را بدهند.

عبد و راضی به رضای خدا

از فراز‌های مهم در سیره امام‌حسین (ع)، عبادت و بندگی است؛ همان هدفی که خدا برای آن، انسان را خلق کرد و فرمود: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ.» بهترین جلوه این عبودیت و بندگی حضرت را در دعای عرفه می‌توان یافت. عبد یعنی تسلیم و راضی بودن به رضای خدا، عبد یعنی مطیع محض خدا بودن؛ همان روحیه‌ای که امام‌حسین (ع) در اوج مصائب روز عاشورا از خود نشان دادند و وقتی حضرت علی‌اصغر (ع) روی دستان مبارکشان به شهادت رسید، فرمودند: «خدایا! این مصیبت بر من آسان است؛ چون برای توست.»

عشق به عبادت در شب شهادت

اگرچه در این عالم، مقامی برتر و بالاتر از شهادت نیست، حضرت سیدالشهدا (ع) شب عاشورا از دشمن مهلت گرفتند تا به دعا، استغفار، قرائت قرآن و عبادت بپردازند. ملاک همه رفتار‌های امام، قرآن بود و به‌دنبال تحقق عدالت بودند؛ حضرت سیدالشهدا (ع) بر دوری از گناه، سفارش کرده، می‌فرمودند: «هرکه بخواهد از راه گناه به هدفی برسد، امیدش ناامید می‌شود.»

تربیت برترین ولایتمداران تاریخ

از مهم‌ترین کار‌هایی که امام‌حسین (ع) انجام دادند، تقویت باور یارانشان بود. شاید اگر اصحابشان از ابتدا جای خود را در بهشت می‌دیدند، راحت دعوت امام (ع) را لبیک می‌گفتند و همراه می‌شدند، اما سیدالشهدا (ع) خطبه خواندند، تبیین و استدلال کردند تا باور آنها تقویت شود و به جایی در ولایتمداری و پیروی از امام برسند که شهادت در رکاب حضرت، آرزوی آنها باشد. امروز هم که آشوبگران بر آتش فتنه و اغتشاش می‌دمند، ما به این الگو نیاز داریم و نباید رهبر معظم انقلاب را تنها بگذاریم و باید حول محور ولایت، حرکت کنیم و به ایادی دشمن و منافقان، اجازه نفوذ ندهیم.

{$sepehr_key_183903}

چرا فقط حسین (ع)؟

شاید این پرسش برای برخی مطرح باشد که چرا دائم به ما گفته‌اند بگویید حسین (ع)، حسین (ع)، حسین (ع) ... چرا گریه برای حسین (ع)، چرا عزا برای حسین (ع)، چرا زیارت برای حسین (ع)؟، چرا حضرت فاطمه‌زهرا (س) به زائران حسین (ع) تحیت می‌گویند یا آنکه در روایت است: «هرکه امام‌حسین (ع) را زیارت کند، گویی خدا را در عرش زیارت کرده است.» یا چرا امام‌رضا (ع) فرمودند: «کسی که بیت شعری درباره جد ما حسین (ع) بسراید، خدا در بهشت برای او خانه‌ای می‌سازد.» البته این ثواب‌ها، استحقاقی نیست و دلیل دیگری دارد.

امیدآفرینی زیر بیرق حسینی

اینکه درمیان همه حوادث تلخ و شیرین تاریخ، عاشورا و قیام امام‌حسین (ع) این اثر را یافته، برای آن است که ایشان مشروعیت طاغوت را زیر سؤال بردند و اسلام را از غربت خارج کردند. دلیل دیگر آنکه امام‌حسین (ع) بهترین شیوه زندگی را برگزیدند و با اینکه می‌دانستند شهید می‌شوند، نه بیعت را پذیرفتند و نه تسلیم شدند؛ برای همین اگر کربلای امام‌حسین (ع) را از تاریخ بگیریم، چیزی باقی نمی‌ماند.

امروز هم اگرچه ما از گرانی‌ها، تبعیض، فساد اداری، کاهش ازدواج و بیکاری جوانان و... ناراحت هستیم، باز زیر بیرق امام‌حسین (ع) جمع می‌شویم و اجازه نمی‌دهیم این پرچم زمین بماند؛ چون اگر این پرچم بیفتد، اسلام زمین می‌خورد.