اکبر میثاقیان: من مریض فوتبالم!

مأموریت غیرممکن اکبر میثاقیان در انزلی ممکن شد و قو‌های سپیدانزلی که تا پیش از ۸ بازی آخر با این مربی کهنه‌کار، در رده هفدهم جدول بودند، بعد از آمدن مربیِ چالش‌ها توانستند در لیگ بمانند.

کد خبر: ۳۹۵۸۷

تاریخ : ۲۹ مرداد ۱۳۹۹ - ۱۲:۱۷

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ اکبر میثاقیان با ملوان ۱۱ امتیاز گرفت و آن‌‎ها را در لیگ دسته‌یک نگه داشت. او درباره این موفقیت و پوکرش در حفظ تیم‌ها در لیگ‌یک به ورزش ۳ گفت: از زمانی‌که من به تیم ملوان رفتم، تیم وضعیت خوبی نداشت و امتیاز خیلی کمی داشت. به نظرم یکی از شاهکار‌های مربیگری ام همین بود، چون بعد از کرونا هم بود و چنین‌تجربه‌ای نداشتم.

با همت نوری و زارع و تمامی عوامل عزیز باشگاه ملوان موفق شدیم که تیم را نگه داریم و از‌این‌بابت خیلی خوش‌حالیم که توانستیم دل هواداران را هم شاد کنیم. سرمربی همیشه‌مشکی‌پوش ملوان بعد از نتایج ضعیف احمدزاده به انزلی فراخوانده شد و درحالی‌که تیمش در چاه سقوط بود، با پشت‌سر گذاشتن سپیدرود و نیروی زمینی، خود را در جدول بالا کشید تا از نابودی رهانیده شود. میثاقیان که همیشه هدایت تیم‌های بحران‌زده را در دست می‌گیرد و به مرد چالش‌های سخت مشهور است، درباره استرس حاکم بر این شرایط اظهار کرد: این استرس من را داغون می‌کند. تمام بدنم به لرزه افتاده است؛ من مرض دارم! مطمئنا من مریضم که از عشق به فوتبال همچنان این کار را ادامه می‌دهم. همه مخالف ادامه مربیگری‌ام هستند، فقط همسرم نیست. شما ببینید ما مثلا یک گل بیشتر در آن بازی می‌خوردیم، سقوط می‌کردیم، چطور باید آن بازی را جمع می‌کردم؟ همه می‌گویند که فوتبال برای من یک سم است و همیشه دوست دارم که این کار را انجام بدهم.

میثاقیان درباره احتمال بازگشت به لیگ برتر خاطرنشان کرد:

الان دیگر زمان ما نیست و جوانان باید در لیگ برتر تلاش کنند و خودی نشان بدهند. هر چه خدا بخواهد. از این خوش‌حالم که توانستیم تیمی را که مانند استقلال و پرسپولیس اهمیت دارد، در لیگ‌یک نگه داریم و مردم انزلی از‌این‌بابت خوش‌حال شوند. اکبر میثاقیان درباره قهرمانی پرسپولیس در لیگ نوزدهم اذعان کرد: پرسپولیس واقعا تیم خوبی است و مهره‌های خیلی خوبی دارد. مربیان خوبی دارد و مجموعه یکدل کار کردند که چهارمین قهرمانی متوالی را جشن گرفتند. سرمربی ملوان درباره سفر به تهران و بازدید از برج میلاد تصریح کرد: برای بازی با نیروی زمینی به تهران آمدیم، از نزدیک برج میلاد هم رد شدم، اما مثل سابق از آن نمی‌ترسم. دیگر ترسی از برج میلاد ندارم و آن ترس مربوط به گذشته است.