چطور لسترسیتی در ۱۰ سال از قهرمانی در لیگ برتر به سطح سوم فوتبال انگلیس سقوط کرد؟

لسترسیتی ده سال پیش قهرمان لیگ برتر بود، اما حالا به لیگ یک یعنی سومین سطح فوتبال انگلیس سقوط کرده‌ است.

کد خبر: ۴۰۸۸۸۵

تاریخ : ۰۲ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۶:۲۱

نوشته

شهرآرانیوز؛ هنوز ۱۰ سال نگذشته که جیمی واردی بزرگترین مهمانی انگلیس را بعد از قهرمانی تیمش، لسترسیتی، برگزار کرد. استیو والش، مدیر ورزشی باشگاه، آن زمان می‌گفت که لستر در میانه میدان با سه بازیکن بازی می‌کند، دنی درینکواتر و انگولو کانته که در دو طرف او اندازه دو هافبک می‌ارزید. هنوز یادمان نرفته که لستر در بازی خارج از خانه مقابل منچسترسیتی با سه گل جلو افتاده بود و مدافع میانی آن‌ها، یعنی رابرت هوث، در آستانه هت‌تریک قرار داشت.

آن‌ها آن‌زمان قهرمان لیگ برتر بودند، اما حالا به لیگ یک، یعنی سومین سطح فوتبال انگلیس، سقوط کرده‌اند. لسترسیتی این بار هم به همان اندازه ده سال پیش منطق ورزشی و اقتصاد فوتبال را به چالش کشید. آن‌ها همان تیمی بودند که با ضریب ۵۰۰۰ به ۱ قهرمان شدند؛ اما حالا نوع متفاوتی از شگفتی را رقم زده‌اند. ده سال پس از بهترین فصل تاریخشان، این فصل بدترین بوده است. پس از رقم‌زدن شاید بزرگ‌ترین نمونه فراتر از انتظار ظاهر شدن در فوتبال انگلیس، اکنون یکی از شرم‌آورترین نمونه‌های ناکامی را تجربه کرده‌اند.

«گری رووِت»، مربی‌ای که آن‌ها را به سقوط کشاند، می‌گوید: «می‌دانم هوادار بودن گاهی مثل ترن هوایی است، اما فکر نمی‌کردم این ترن تا این حد ترسناک باشد.» سقوط لستر به سطح سوم با تساوی سه‌شنبه مقابل هال قطعی شد؛ مگر اینکه به شکلی عجیب اعتراض به پرونده اقتصادی آن‌ها که باعث کسر امتیاز در اول فصل شد راه فراری برایشان ایجاد کند. اما حتی در آن صورت هم، لستر نمی‌تواند ادعا کند که کسر شش امتیاز به دلیل تخلفات مالی باعث سقوطشان شده است؛ چون حتی با آن شش امتیاز هم در فاصله دو هفته مانده به پایان رقابت‌ها خیلی بعید است از جمع سه تیم انتهایی خارج شوند.

شاید لستر رؤیایش را زندگی کرد، دوباره خواست رؤیا ببیند و این بار چیزی جز کابوس نصیبش نشد. ورزشگاه کینگ پاور که در سال ۲۰۱۶ میزبان خواننده مشهور یعنی آندرا بوچلی، دوست سرمربی ایتالیایی، یعنی کلودیو رانیری، بود که برایشان آواز قهرمانی را خواند، سه‌شنبه شب پر از صدای هو کردن تماشاگران بود، همراه با درخواست برکناری مدیران و همینطور تمسخر هافبک گرانقیمتشان یعنی هری وینکس. البته این اتفاقات با همان تعداد اندک باقی‌مانده در ورزشگاه افتاد، چون پیش از آن هم نیمی از صندلی‌ها خالی بود. داستان خوب آنها فقط ۱۰ سال پیش نبود بلکه در سال ۲۰۲۱ هم قهرمان جام حذفی انگلیس شده بودند، اما حالا یک دهه پس از رویارویی با اتلتیکومادرید در یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا، لستر یک دسته پایین‌تر از تیم کوچکی مثل لینکلن بازی خواهد کرد.

سقوط روباه‌ها شوکه‌کننده و ناگهانی، اما در عین حال قابل پیش‌بینی بود. لستر اوایل ماه اکتبر در رتبه سوم جدول رده‌بندی بود، در ماه دسامبر هشتم بودند، اما اواخر آوریل به رتبه ۲۳ رسیدند. آن‌ها در هشت بازی اخیر پیروزی نداشته‌اند و در ۱۸ مسابقه لیگ فقط یک برد کسب کرده‌اند. اگر عقب‌تر برویم، تنها ۱۷ برد در ۸۲ بازی و سه سقوط در چهار فصل داشته‌اند.

شعار قهرمانی آن‌ها «روباه‌ها هرگز تسلیم نمی‌شوند» بود. در نیمه دوم تساوی ۲-۲ این هفته مقابل هال کمی جنگندگی از آن‌ها دیده شد، اما در شکست مقابل پورتسموث و روند اخیرشان تقریباً هیچ نشانی از آن نبود. شاید به گفته خودشان، سایه کسر امتیاز احتمالی و اجرای آن در فوریه روحیه‌شان را از بین برد. قطعاً لستر بهای ولخرجی‌های دوران سرمربیگری برندان راجرز را پرداخت کرده است.

اما چهار انتخاب اخیر مربی یعنی استیو کوپر، رود فن نیستلروی، مارتی سیفوئنتس و گری رووت همگی شکست خوردند. کوپر دو بازی لیگ را برد، فن نیستلروی چهار تا، و رووت فقط یک برد داشت. سیفوئنتس عملکردی معمولی داشت، اما لستر بدون او بدتر شد؛ شاید اخراج این مربی اسپانیایی اشتباه بود.

همه اینها عملکرد مدیر ورزشی باشگاه، جان رودکین، و مالک باشگاه، آیوات سریوادهاناپراب‌ها، را زیر سؤال می‌برد؛ هرچند پس از قهرمانی در گذشته و مرگ پدرش در سقوط هلیکوپتر نزدیک ورزشگاه در سال ۲۰۱۸ باعث شده که او کمتر هدف انتقادات باشد.

سال‌های اخیر با ضرر‌های مالی، ناکامی‌های فوتبالی و خرید‌های ضعیف همراه بوده است. ترکیب اصلی لستر مقابل هال نزدیک به ۱۰۰ میلیون پوند هزینه داشته است، در حالی که بهترین بازیکن فصلشان یعنی جوردن جیمز به صورت قرضی از رن آمده بود. لستر از نظر تجربه و استعداد از تیم کاونتری که قهرمان لیگ شد هم برتر بود.

برای مثال، وینکس زمانی بهترین بازیکن تاتنهام در فینال لیگ قهرمانان اروپا شناخته شد، جمال لاسلس کاپیتان نیوکاسل در لیگ قهرمانان بوده، یانیک وسترگارد در نیمه‌نهایی یورو بازی کرده و ریکاردو پریرا زمانی یکی از بهترین مدافعان کناری لیگ برتر انگلیس بود. پتسون داکا هم در یک بازی اروپایی چهار گل برای لستر زده و بسیاری از این بازیکنان دو فصل پیش با هدایت انزو مارسکا با ۹۷ امتیاز قهرمان چمپیونشیپ شدند.

ترکیب این فصل آنها همانند فصل ۲۰۲۲-۲۳ بود که لستر با توجه به بازیکنانی که داشت از لیگ برتر انگلیس نباید سقوط می‌کرد؛ تیمی که شامل بازیکنانی مثل یوری تیلمانس، جیمز مدیسن، هاروی بارنز، ویلفرد اندیدی در کنار واردی و پریرا بودند.

اکنون لستر که فصل گذشته ۷۱ میلیون پوند ضرر داد، احتمالاً نیاز به خانه‌تکانی دارد، اما مشکل اینجاست که بازیکنانشان با این فصل فاجعه‌بار بدنام شده‌اند. اگر بسیاری از آنها نخواهند در لیگ یک بازی کنند و هواداران هم تمایلی به دیدنشان نداشته باشند، بازار نقل‌وانتقال برایشان کوچک‌تر می‌شود. البته هنوز از پرداخت‌های حمایتی سقوط برخوردار خواهند بود، اما با تعداد زیادی بازیکن که قراردادشان امسال تمام می‌شود، ترکیب تیم همچنان پرهزینه به نظر می‌رسد.

آنها بهترین ورزشگاه و زمین تمرینی لیگ یک را خواهند داشت، اما باید مقابل بروملی بازی کنند. آخرین بازی‌شان در چمپیونشیپ مقابل بلکبرن در دهمین سالگرد قهرمانی لیگ برتر برگزار می‌شود. اما یک دهه بعد، آن جشن دیگر فروغی ندارد.

{$sepehr_key_206401}