سهراب پورناظری؛ موسیقی‌دانی که مرز‌های نوگرایی در موسیقی ایرانی را جابه‌جا کرد

کارشناسان موسیقی، سهراب را هنرمندی می‌دانند که توانسته هویت موسیقی ایرانی را حفظ کند و در عین حال آن را از مرز‌های سنت عبور دهد.

کد خبر: ۴۰۹۵۱۰

تاریخ : ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۲:۵۸

نوشته

شهرآرانیوز؛ در سالروز تولد سهراب پورناظری، آهنگساز و نوازنده برجسته موسیقی ایرانی، بار دیگر نام او به عنوان یکی از اثرگذارترین چهره‌های موسیقی معاصر کشور مطرح می‌شود. هنرمندی که با ریشه در سنت خاندان پورناظری، اما با نگاهی بین‌المللی، توانسته زبان تازه‌ای در موسیقی ایرانی بیافریند و مخاطبان نسل جدید را با موسیقی اصیل آشتی دهد.

از خانواده‌ای ریشه‌دار تا شکل‌گیری یک صدا

سهراب پورناظری در ۵ اردبیهشت سال ۱۳۶۲ و در خانواده‌ای متولد شد که موسیقی، نه یک حرفه، بلکه شیوه‌ی زیستن بود. پدرش کیخسرو پورناظری، از برجسته‌ترین پژوهشگران و نوازندگان موسیقی ایرانی و مؤسس گروه شمس، نقش مهمی در تربیت هنری او داشت. سهراب از سال‌های کودکی با «تنبور» رشد کرد و از نوجوانی به‌تدریج با «کمانچه» به عنوان ساز اصلی خود شناخته شد.

او در کنار برادرش تهمورس، بخشی از نسل تازه‌ای از موسیقیدانان ایرانی است که از دل سنت برخاسته‌اند، اما خود را محدود به قالب‌های کلاسیک نمی‌دانند.

سهراب؛ هنرمندی میان سنت و نوگرایی

آنچه سهراب پورناظری را از بسیاری از هم‌نسلانش جدا می‌کند، «نگاه تجربه‌گرایانه» اوست. او هرگز موسیقی ایرانی را پدیده‌ای بسته و محدود تلقی نکرده است. در آثارش، از مقام‌های تنبور و موسیقی دستگاهی گرفته تا هارمونی‌های مدرن و ساختار‌های چندفرهنگی دیده می‌شود.

او به خوبی توانسته نشان دهد که موسیقی اصیل ایرانی ظرفیت آن را دارد که با فرهنگ‌ها، ساز‌ها و فرم‌های موسیقایی جهان وارد گفت‌و‌گو شود؛ بدون آنکه هویت خود را از دست بدهد.

همکاری با ستارگان؛ از شجریان تا کلهر

نام سهراب با همکاری‌های شاخص هنری گره خورده است. از مهم‌ترین این همکاری‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

همکاری طولانی‌مدت با همایون شجریان در آلبوم‌ها و پروژه‌های بزرگ، همکاری با کیهان کلهر، یکی از چهره‌های ایرانی شناخته‌شده در جهان، پروژه‌های مشترک با شجاعت حسین‌خان نوازنده هندی، فعالیت در کنار گروه شمس و جمعی از نوازندگان برجسته جهانی.

این همکاری‌ها نه‌تنها گستره مخاطبان او را افزایش داده، بلکه موجب شده موسیقی ایرانی در قالبی تازه و مدرن برای مخاطبان بین‌المللی عرضه شود.

{$sepehr_key_207089}

آثار ماندگار؛ از «نه فرشته‌ام نه شیطان» تا «ایران من»

پورناظری در طول سال‌های فعالیت خود آثار متعددی خلق کرده که برخی از آنها جزو پرفروش‌ترین و اثرگذارترین آثار موسیقی ایران در دهه‌های اخیر بوده‌اند.

نمونه‌هایی از آلبوم‌ها و پروژه‌های کلیدی او:

نه فرشته‌ام نه شیطان

خداوندان اسرار

ایران من

مجموعه پروژه‌های صحنه‌ای با محوریت موسیقی تنبور

آثار ارکسترال تلفیقی با رنگ‌وبوی موسیقی کردی و ایرانی

این آثار، علاوه بر استقبال گسترده مخاطبان عمومی، در میان منتقدان هم جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده‌اند.

حضور جهانی؛ روایت موسیقی ایرانی در صحنه‌های بین‌المللی

سهراب طی سال‌های اخیر در جشنواره‌ها و سالن‌های معتبر موسیقی از اروپا تا آمریکای شمالی روی صحنه رفته است. او از جمله هنرمندانی است که تلاش کرده روایت مستقل و مدرن خود از موسیقی ایرانی را به جهان عرضه کند.

کنسرت‌های او در پاریس، رم، برلین، آمستردام، استانبول و تورنتو، همراه با پروژه‌های چندفرهنگی، نقش مهمی در معرفی موسیقی ایرانی به مخاطبان بین‌المللی داشته است.

نگاه منتقدان؛ آهنگسازی با جسارت و هویت

کارشناسان موسیقی، سهراب را هنرمندی می‌دانند که توانسته هویت موسیقی ایرانی را حفظ کند و در عین حال آن را از مرز‌های سنت عبور دهد. نگاه او به ریتم، استفاده از ساز‌های محلی، و ترکیب موسیقی فولکلور با هارمونی‌های مدرن، باعث شده آثارش در میان جوانان نیز محبوبیت چشمگیری پیدا کند.

به باور برخی منتقدان، موفقیت او و هم‌نسلانش در این است که توانسته‌اند مخاطب امروز را با «روح» موسیقی ایرانی آشنا کنند؛ نه‌فقط «قالب» آن.

سهراب پورناظری؛ هنرمندی در مسیر فردا

در سالروز تولدش، نام سهراب بیش از پیش به عنوان یکی از چهره‌های جریان‌ساز موسیقی ایران مطرح است. هنرمندی که نشان داده موسیقی اصیل می‌تواند هم‌زمان ریشه‌دار و معاصر باشد. مسیری که او طی کرده، ترکیبی از شهامت، تجربه‌گرایی و عشق به میراث فرهنگی ایران است.

سهراب پورناظری امروز تنها یک نوازنده یا آهنگساز نیست؛ او یکی از صدا‌های اصلی جریان نوگرایی در موسیقی ایران به شمار می‌آید. صدایی که از دل سنت برآمده، اما چشم به آینده دارد و می‌خواهد موسیقی ایرانی را در عرصه جهانی با بیانی تازه معرفی کند.

{$sepehr_key_211439}