مادورو از ونزوئلا رفت، اما مشکلات از این کشور رخت بر نبسته است

چشم‌انداز سیاسی ونزوئلا با برکناری نیکولاس مادورو به شدت تغییر کرده است، با این حال بحران‌های عمیق ساختاری این کشور تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده‌اند. پیامد‌های این تغییر، تصویری از تضاد‌های آشکار را ارائه می‌دهد که شامل خوش‌بینی محتاطانه در میان نخبگان و تداوم سختی برای اکثر شهروندان است.

کد خبر: ۴۱۳۵۳۴

تاریخ : ۲۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۰:۳۴

نوشته

شهرآرانیوز؛ در حالی که ایالات متحده تحت هدایت دونالد ترامپ، وعده احیای اقتصادی از طریق کنترل و سرمایه‌گذاری مجدد در درآمد‌های نفتی ونزوئلا را داده است، بهبود‌های ملموس برای مردم عادی حداقلی بوده و بدبینی گسترده‌ای حاکم است.

تغییرات سیاسی و وضعیت زندانیان

برخی تغییرات فوری در ونزوئلا رخ داده است. صد‌ها زندانی سیاسی آزاد شده‌اند که بسیاری از آنها با آسیب‌های جسمی و روانی ناشی از سال‌ها حبس در شرایط وخیم به زندگی بازگشته‌اند. با این حال، ترس همچنان پابرجاست؛ چرا که سیستم سیاسی گسترده‌تر عمدتاً بدون تغییر مانده و بسیاری از بازداشت‌شدگان سابق نگران انتقام‌جویی هستند. علاوه بر این، بسیاری از زندانیان همچنان در بند هستند که این امر نشان‌دهنده ماهیت ناتمام اصلاحات سیاسی است.

فروپاشی اقتصادی و معیشت

برای اکثریت مردم ونزوئلا، زندگی روزمره همچنان با فروپاشی اقتصادی تعریف می‌شود. متخصصانی مانند اساتید دانشگاه شاهد کاهش درآمد خود به نزدیکی صفر بوده‌اند که ناشی از تورم افسارگسیخته و کاهش ارزش پول ملی است. در دانشگاه مرکزی ونزوئلا، دانشگاهیان شرح می‌دهند که چگونه حقوقشان چنان بی‌ارزش شد که برای بقا به مشاغل غیررسمی مانند فروش غذا، وسایل شخصی یا هر چیز با ارزشی روی آورده‌اند. حقوق بازنشستگی نیز گرهی از مشکلات نمی‌گشاید و اغلب حتی نیاز‌های اولیه غذایی را هم پوشش نمی‌دهد.

چالش‌های صنعت نفت

بحث‌های محتاطانه‌ای در این باره وجود دارد که آیا مشارکت ایالات متحده در بخش نفت می‌تواند محرک رشد ونزوئلا باشد یا خیر. برخی از اقتصاددانان معتقدند که سرمایه‌گذاری مجدد درآمد‌های نفتی ممکن است ظاهری از بهبود اقتصادی ایجاد کند، اما هشدار می‌دهند که این بهبود می‌تواند سطحی و ناعادلانه توزیع شود. بازسازی صنعت نفت ونزوئلا به خودی خود چالشی عظیم است که نیازمند برآورد هزینه ۱۸۰ میلیارد دلاری و احتمالاً بیش از یک دهه کار است و بعید به نظر می‌رسد تولید آن به اوج‌های تاریخی بازگردد.

{$sepehr_key_211343}

وضعیت زیرساخت‌ها و خدمات عمومی

وضعیت شاخص‌های کلان اقتصادی در ونزوئلا همچنان تیره و تار هستند. واحد پول ونزوئلا همچنان به شدت در حال سقوط است و حداقل دستمزد در عمل به تقریباً هیچ رسیده است. تلاش‌های دولت برای جبران این وضعیت از طریق پرداخت پاداش‌ها، تسکین محدودی ایجاد می‌کند، زیرا هزینه نیاز‌های اولیه به ویژه غذا بسیار فراتر از متوسط درآمد است. خدمات عمومی مانند حمل‌ونقل، بهداشت و آموزش به شدت فرسوده شده‌اند که بازتاب‌دهنده سال‌ها سوءمدیریت و عدم سرمایه‌گذاری است.

حمل‌ونقل: در محله‌هایی مانند کاریکوآئو در کاراکاس، صف‌های طولانی برای اتوبوس‌های شخصی و غیرقابل اعتماد تشکیل می‌شود، در حالی که سیستم مترو که زمانی زبانزد بود، به سختی کار می‌کند.

کمبود سوخت: مشکلات حمل‌ونقل با کمبود سوخت تشدید شده و رانندگان را مجبور می‌کند روز‌ها برای سوخت‌گیری منتظر بمانند.

فساد: پروژه‌های گذشته مانند واردات اتوبوس از چین به دلیل فساد و مدیریت ضعیف با شکست مواجه شدند.

فقر و مهاجرت گسترده

در ونزوئلا فقر گسترده و هر روز در حال وخیم‌تر شدن است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۴ توسط دانشگاه کاتولیک آندرس بلو نشان داد که سه چهارم مردم ونزوئلا فاقد درآمد کافی برای نیاز‌های اولیه هستند و بیش از نیمی از آنها دچار فقر چندبعدی در زمینه‌های مسکن، آموزش و اشتغال می‌باشند. این آمار نشان‌دهنده زوال شدیدی نسبت به یک دهه گذشته است.

در محله‌های فقیرتر، وضعیت وخیم‌تر است. مدارس با حداقل پرسنل اداره می‌شوند و فرصت‌های شغلی عملاً وجود ندارند. به شکلی عجیب برخی ساکنان از کاهش جرم و جنایت می‌گویند نه به دلیل بهبود شرایط، بلکه به این دلیل که بسیاری از مردم، از جمله مجرمان، در جستجوی فرصت‌های بهتر مهاجرت کرده‌اند. در واقع، نزدیک به هشت میلیون ونزوئلایی در سال‌های اخیر کشور را ترک کرده‌اند و با توجه به چشم‌انداز نامطمئن، تعداد کمی تمایل به بازگشت دارند.

ناامیدی از آرمان‌های گذشته و تلاش برای بقا

سرخوردگی به حامیان سابق انقلاب سوسیالیستی هوگو چاوز نیز سرایت کرده است. بسیاری معتقدند که چشم‌انداز او تحت رهبری مادورو به فساد کشیده شد. داستان‌هایی مانند آنا براچو، کارمند سابق دولتی که اکنون به منتقد تبدیل شده، نشان می‌دهد که مخالفت سیاسی هنوز هم می‌تواند منجر به محرومیت از برنامه‌های رفاهی ضروری شود و فضای ترس و کنترل را تقویت کند.

با این حال، استراتژی‌های بقا همچنان ادامه دارد. خانواده‌ها به درآمد‌های چندگانه، کار‌های غیررسمی و قناعت شدید متکی هستند. مادری به نام نلیدا سالازار، تمام منابع خود را صرف حمایت از رویای پسرش برای تبدیل شدن به یک بازیکن حرفه‌ای بیسبال می‌کند. فداکاری‌های او از فروش دارایی‌ها گرفته تا درست کردن آب‌نبات برای فروش بازتاب‌دهنده درماندگی و در عین حال تاب‌آوری است.

به طور کلی، ونزوئلا در آغاز یک گذار احتمالی ایستاده است، اما مقیاس چالش‌های آن بسیار بزرگ است. فروپاشی اقتصادی، زوال نهادی، مهاجرت توده‌ای و از هم پاشیدگی اجتماعی را نمی‌توان به سرعت ترمیم کرد. اگرچه تغییرات سیاسی پنجره کوچکی را برای اصلاحات باز کرده است، اما بدبینی بر زندگی روزمره سایه افکنده است. برای اکثر ونزوئلایی‌ها، وعده بهبودی همچنان دور از دسترس است و زیر سایه تلاش بی‌پایان برای تامین نیاز‌های اولیه قرار دارد.