برگزاری «شب‌آهنگ فردوسی» در دانشگاه فردوسی مشهد | تأکید بر روایت‌نویسی، هویت فرهنگی و نقش دانشگاه در انسجام اجتماعی

نخستین شب فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد با عنوان «شب‌آهنگ فردوسی» شامگاه دوشنبه ۱۸ خرداد ۱۴۰۵ با حضور جمعی از استادان و چهره‌های فرهنگی در تالار رودکی این دانشگاه برگزار شد.

کد خبر: ۴۲۰۷۶۴

تاریخ : ۱۸ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۲:۳۱

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ در این مراسم علاوه بر رونمایی از کتاب «زندگی کافی‌ست…» با همراهی دکتر محمد کافی، سخنرانان بر نقش دانشگاه در فرهنگ‌سازی، اهمیت روایت‌نویسی و بازخوانی تجربه‌های زیسته در تقویت هویت فردی و اجتماعی تأکید کردند.

دانشگاه؛ خاستگاه فرهنگ و کنش اجتماعی

دکتر محمد کافی، استاد دانشگاه فردوسی مشهد و رئیس این دانشگاه در فاصله سال‌های ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۰، در این مراسم با اشاره به جایگاه دانشگاه در ترویج فرهنگ اظهار کرد: نخبگان در دانشگاه حضور دارند و همین ظرفیت، دانشگاه را به نقطه آغاز انتقال فرهنگ به جامعه تبدیل می‌کند.

وی که عضو هیأت علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی نیز هست، افزود: در کنار آموزش و پژوهش، توجه به فرهنگ باید جدی گرفته شود. به گفته او، شکل‌گیری کانون‌های فرهنگی هنری دانشگاه از اوایل دهه ۸۰، تلاشی برای ایجاد فضای زیست فرهنگی دانشجویان بوده است.

دانشگاه و نقش آن در تقویت هویت ملی

رئیس دانشگاه فردوسی مشهد نیز با بیان اینکه این دانشگاه نهادی پویا و اثرگذار است، اظهار کرد: دانشگاه فردوسی مشهد در حوزه‌های مختلف توانسته برنامه‌های فرهنگی مؤثری برگزار کند و این مسیر باید تداوم یابد.

عبدالرضا جوان جعفری با تقدیر از دکتر محمد کافی افزود: او یکی از چهره‌های اثرگذار در تاریخ دانشگاه است و سال‌ها در حوزه‌های مدیریتی و فرهنگی نقش‌آفرینی کرده و بخش مهمی از زیرساخت‌ها و رویکرد‌های فرهنگی دانشگاه، حاصل تلاش‌های اوست.

روایت‌نویسی؛ راهی برای انسجام هویت فردی

دکتر محمود فتوحی رودمعجنی نیز در این مراسم با تأکید بر اهمیت روایت‌نویسی گفت: زمانی که انسان قصه زندگی خود را روایت می‌کند، به نوعی به انسجام ذهنی و شخصیتی دست می‌یابد و خود را بازمی‌شناسد.

وی افزود: روایت‌نویسی، راهی برای تملک تجربه‌های زیسته و کاهش آشفتگی‌های ذهنی است و انسان با نوشتن، نوعی «بایگانی شخصی» از زندگی خود ایجاد می‌کند.

فتوحی ادامه داد: کتاب «زندگی کافی‌ست…» نمونه‌ای از این روایت‌سازی است که به تداوم هویت فردی و خانوادگی کمک می‌کند.

وی با تأکید بر ضرورت تولید متن در دانشگاه تصریح کرد: دانشگاه اگر می‌خواهد هویت پایدار بسازد، باید روایت تولید کند؛ در حالی که با وجود این همه تجربه و نخبه، هنوز روایت مکتوب از زیست دانشگاهی کم است.

وی نوشتن را نوعی آزادی دانست و افزود: انسان با نوشتن، خاطرات خود را از ذهن به واقعیت منتقل می‌کند و این فرآیند به کاهش آشفتگی ذهنی و تقویت خودآگاهی می‌انجامد.

فرهنگ؛ پیوندی انسانی و زیسته

در ادامه دکتر محمدجعفر یاحقی با تأکید بر ماهیت انسانی فرهنگ گفت: فرهنگ در معنای واقعی، همان ارتباطات انسانی است که به لطافت زندگی می‌انجامد.

وی با اشاره به کتاب «زندگی کافی‌ست…» افزود: این اثر روایت زندگی زیسته محمد کافی است و تجربه او در دانشگاه فردوسی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. من نخستین خواننده این کتاب بودم و در خلال آن، بار‌ها خودم را در روایت‌ها کشف کردم.

یاحقی با تأکید بر ضرورت تقویت فضای فرهنگی در دانشگاه تصریح کرد: این دانشگاه باید فرهنگی‌تر شود و در و دیوار آن آمیخته با آموزه‌های فرهنگی باشد.

روایت زندگی؛ بازتابی از فرهنگ و تاب‌آوری

دکتر محمدحسین پاپلی یزدی نیز با تأکید بر اهمیت این اثر گفت: اگر می‌خواهیم بدانیم فرهنگ چیست، باید این کتاب را بخوانیم؛ چرا که بهترین تشویق برای نویسنده، خوانده شدن اثر اوست.

وی افزود: در دهه‌های اخیر، خاطره‌نویسی از حوزه سیاسی به سمت روایت‌های اجتماعی و زندگی مردم حرکت کرده و این کتاب نمونه‌ای از همین رویکرد است.

{$sepehr_key_219486}

پاپلی یزدی ادامه داد: نویسنده در این اثر نشان می‌دهد چگونه می‌توان از دل محدودیت‌ها رشد کرد و به جایگاه‌های تأثیرگذار رسید. این کتاب مفاهیمی، چون تاب‌آوری، خودساختگی و اعتماد به نفس را به نسل امروز منتقل می‌کند.

وی همچنین با اشاره به نقش دانشگاه‌ها در ترویج صلح گفت: دانشگاه‌ها از گذشته بستر همزیستی مسالمت‌آمیز، احترام و فرهنگ‌سازی بوده‌اند و این نقش باید تقویت شود.