چرا بیماران به دنبال رسیدن به چهره هوش مصنوعی خود هستند؟

در عصری که فیلتر‌های دیجیتال مرز بین واقعیت و تصاویر دستکاری‌شده را محو کرده‌اند، پدیده زیبایی جدیدی از صفحه‌های نمایش فراتر رفته و مستقیماً وارد اتاق‌های عمل جراحی شده است. این پدیده چهره هوش مصنوعی (AI face) نام دارد و نشان‌دهنده جدیدترین و پیچیده‌ترین جبهه در نبرد جمعی ما با اختلال خودزشت‌پنداری است.

کد خبر: ۴۲۹۷۷۵

تاریخ : ۲۰ تير ۱۴۰۵ - ۱۶:۲۴

نوشته

شهرآرانیوز؛ سال‌هاست که جراحان پلاستیک با بیمارانی مواجه می‌شوند که عکس‌های به‌شدت فیلترشده اینستاگرام یا تصاویر روتوش‌شده افراد مشهور را به همراه دارند. اما امروز، این روند به چیزی بسیار عجیب‌تر تبدیل شده است یعنی بیماران، نسخه‌های بازسازی‌شده چهره خودشان را که توسط هوش مصنوعی طراحی شده ارائه می‌دهند و از جراحان انتظار دارند که یک کد کامپیوتری را روی گوشت و پوست انسان پیاده‌سازی کنند.

کالبدشکافی یک نیمه‌خدای دیجیتال

برای درک میزان تسلط هوش مصنوعی بر معیار‌های زیبایی مدرن، اسحاق تامکینز، روزنامه‌نگار گاردین، اخیراً آزمایشی را انجام داد. او از یک ابزار هوش مصنوعی خواست تا چهره‌اش را تحلیل کند و تغییرات زیبایی پیشنهادی را برای بهینه‌سازی ظاهرش ارائه دهد. نتایج شگفت‌آور بود. این الگوریتم نسخه‌ای فوق‌مردانه و کاملاً متقارن از تامکینز ایجاد کرد که خط فک بسیار تیز و زاویه‌دار و ساختار گونه‌ای به‌شدت برجسته و تراشیده داشت.

اما هوش مصنوعی فقط به خلق یک تصویر زیبا بسنده نکرد، بلکه یک نقشه راه جراحی بسیار فنی و تهاجمی برای رسیدن به این ظاهر ایجاد کرد. هوش مصنوعی برای تبدیل تامکینز به این ایده‌آل دیجیتال، ترکیبی از جراحی‌های سنگین زیر را پیشنهاد داد:

پروتز لبه زیر حدقه چشم (Infraorbital rim implants) برای تغییر ساختار استخوانی زیر چشم‌ها.

کانتوپلاستی و کانتوپکسی (Canthoplasty & Canthopexy) برای تغییر شکل و زاویه دادن به پلک‌ها بر اساس محاسبات ریاضی.

لیفت اندوسکوپیک ابرو (Endoscopic brow lift) برای دستیابی به چشمانی نافذ و به اصطلاح «چشم عقابی» یا شکارچی.

چیزی که در یک نرم‌افزار برای الگوریتم صرفاً جابه‌جا کردن یک دکمه یا اسلایدر است، در دنیای واقعی مستلزم ساعت‌ها جراحی تهاجمی، تراشیدن استخوان و تغییر بافت‌های صورت است.

{$sepehr_key_229906}

چالش جراحان در مدیریت انتظارات غیرواقعی

این شکاف عمیق میان شبیه‌سازی دیجیتال و آناتومی بدن انسان، بحران بی‌سابقه‌ای را برای متخصصان پزشکی ایجاد کرده است. دکتر الکس کاریدیس، جراح باسابقه زیبایی به افزایش چشمگیر تعداد بیمارانی اشاره می‌کند که با الگو‌های ساخته‌شده توسط هوش مصنوعی از چهره ایده‌آل خود به کلینیک او مراجعه می‌کنند. از آنجا که این ابزار‌ها به طور جهانی در دسترس هستند، هر کسی که یک گوشی هوشمند دارد می‌تواند فوراً نسخه‌ای «بی‌نقص» از خود بسازد.

با این حال، بدن انسان از پیکسل ساخته نشده است. دکتر کاریدیس توضیح می‌دهد: «بیماران طبیعتاً پس از خلق یک تصویر با هوش مصنوعی، انتظارات خود را نیز به همان نسبت بالا برده‌اند. زیرا آنها انتظار دارند و فکر می‌کنند که چنین چیزی را می‌توان با جراحی به دست آورد. بنابراین، این موضوع به یک مشکل فزاینده برای ما تبدیل خواهد شد.»

مسئله اصلی این است که تصاویر تولیدشده توسط هوش مصنوعی اغلب محدودیت‌های بنیادی بیولوژیکی مانند خاصیت ارتجاعی پوست، جریان خون و ساختار طبیعی استخوان‌ها را نادیده می‌گیرند. یک الگوریتم می‌تواند با دو سانتی‌متر جابه‌جا کردن استخوان گونه به سمت چپ، تعادل کاملی در صورت ایجاد کند، اما یک جراح نمی‌تواند بدون به خطر انداختن ساختار آناتومیک یا عملکرد اعصاب صورت بیمار، دست به چنین کاری بزند.

در تعقیب یک سراب دیجیتال

ظهور «چهره هوش مصنوعی» نشان‌دهنده یک تغییر روانی عمیق‌تر و نگران‌کننده‌تر است. ما دیگر خودمان را با سلبریتی‌های ایده‌آل‌سازی‌شده مقایسه نمی‌کنیم؛ بلکه خود را با نسخه‌ای مصنوعی و از نظر ریاضی بی‌نقص از خودمان مقایسه می‌کنیم. این یک معیار زیبایی کاملاً شخصی‌سازی‌شده است که دقیقاً برای هدف قرار دادن و سوءاستفاده از نقاط ضعف و ناامنی‌های فردی ما طراحی شده است.

وقتی به آینه هوش مصنوعی نگاه می‌کنیم، نسخه بهتری از خود واقعی‌مان را نمی‌بینیم، بلکه استاندارد غیرممکنی را می‌بینیم که از کلان‌داده‌ها و میانگین‌های آماری متولد شده است. در حالی که فناوری بدون شک به تغییر دادن جهان ما ادامه خواهد داد، باید قبل از اینکه اجازه دهیم انسانیت و چهره طبیعی ما را کاملاً دگرگون کند، کمی درنگ کنیم.

همان‌طور که تامکینز پس از روبه‌رو شدن با همزاد دیجیتالی خود به درستی نتیجه‌گیری کرد: «هوش مصنوعی ممکن است در حال تغییر دادن دنیا باشد، اما من اجازه نمی‌دهم چهره من را تغییر دهد.»