این خیابان تا همیشه غمگین می‌ماند برایت

دل خیابان امام رضا برایش تنگ می‌ماند. برای شنیدن: اَلسَّلامُ عَلَیکَ حینَ تَقومُ السَّلامُ عَلَیکَ حینَ تَقعُدُ السَّلامُ عَلَیکَ حینَ تَقرَأُ وَ تُبَیِّن. دل همه ما برای آقای شهیدمان تنگ خواهد ماند تا روز وصال.

کد خبر: ۴۲۹۸۰۴

تاریخ : ۲۰ تير ۱۴۰۵ - ۱۹:۲۵

نوشته

یادم نمی‌آید به ساعت ۱۲ شب حتی یکبار هم ۲۴ گفته باشم. راهم را کشیده‌ام از حرم و دارم برمی گردم میان همان جمعیتی که عصر از در‌های مختلف وارد شدند. خبری از ماشین‌های سواری نیست دور فلکه آب اتوبوس‌ها به سختی خودشان را بین مردم جا می‌کنند.

برای من که همه عمرم در خیابان‌های حوالی حرم زندگی کرده‌ام و بیش از دو دهه هر روز از خیابان امام رضا (ع) عبور می‌کنم شاید عطر هوا هم در بین لهجه‌های شیرین و متنوع مردم می‌تواند در هر فصل یک معنا داشته باشد. محرم‌اش چند روزی زودتر می‌آید و رمضان اش کمی دیرتر می‌رود. رنگ نفس آدم‌هایش در روزعرفه با شب احیا فرق دارد و نوروز اش بوی تازگی را از کنار گنبد آقا سر می‌دهد به همه پهنای ایران. اصلا انگار این خیابان دل گنده‌ای دارد که دلش می‌خواهد برخی روز‌ها را کش بدهد. زورش از همه آدم‌ها و ماشین‌های عبوری، هتل‌های قد علم کرده مجلل و مسافرخانه‌های که چند سالی است دستی به سر رو رویشان کشیده‌اند هم زیادتر است اصلا انگار این خیابان یاد گرفته است که این سال‌ها خودش را یک گوشه جمع نکند و همه حال و هوایش را فریاد بزند.

ساعت دوازده و چهل و پنج دقیقه شب است. رسیده‌ام به فلکه برق. از آن نرده‌های آهنی همیشگی خبری نیست. تعداد زیادی لنگه کفش جمع شده است در مسیر خیابان. این تصویر از خیابان امام رضا را ندیده‌ام. پرس و جو که کرده‌ام گفته‌اند کفش‌های به جا مانده در میان ازدحام و سیل جمعیت منتظرصاحب خودشانند. چند زن و مرد میان کفش‌ها می‌گردند. نوای"یا برگرد یا این دل را برگردان"حاج محمود کریمی را هم می‌شنوم و همراهی اش را از دهان مردم زمزمه می‌کنم. در مسیرآب رویم می‌پاشند آب به دستم می‌دهند و در این میان هنوز گریه آدم‌ها بند نیامده است.

انگار خیابان مشایه و خیابان امام رضا ع با هم دست برادری داده‌اند. اربعین امسال زودتر اولین زائر مشهدی اش را در آغوش کشیده و دست به دست برده است تا ضریح شش گوشه آقا. اربعین امسال حالش را از چهارده قرن پیش وام گرفته است.

ساعت یک و ربع بامداد است به فلکه پانزده خرداد قدم به قدم رسیده‌ام بر می‌گردم تا طبق عادت به آقا سلام خداحافظی بگویم و بپیچم به سمت خانه. همه خیابان هنوز با پرچم یا لثارات الحسین سرخ است یادم می‌آید که گفته است: من هر چه دارم از حضرت ابوالفضل (ع) دارم. گفته است اینجا ایران امام رضاست. گفته است این مردم مبعوث می‌شوند. دل خیابان امام رضا برایش تنگ می‌ماند. برای شنیدن: اَلسَّلامُ عَلَیکَ حینَ تَقومُ السَّلامُ عَلَیکَ حینَ تَقعُدُ السَّلامُ عَلَیکَ حینَ تَقرَأُ وَ تُبَیِّن.

دل همه ما برای آقای شهیدمان تنگ خواهد ماند تا روز وصال.

{$sepehr_key_229930}