چرا سریال‌های پلتفرمی به مثلث‌های عشقی بازگشته‌اند؟

سه سریال «گل سنگ»، «بدنام» و «بامداد خمار» با قرار دادن عشق در کانون روایت، تازه‌ترین نمونه‌های گرایش نمایش خانگی به ملودرام‌های عاشقانه به شمار می‌روند.

کد خبر: ۴۳۰۶۷۱

تاریخ : ۲۳ تير ۱۴۰۵ - ۲۱:۲۴

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، درام‌های عاشقانه همچنان یکی از پرمخاطب‌ترین گونه‌های سینما و سریال‌سازی در جهان به شمار می‌روند؛ آثاری که برخی از آنها با گذر زمان به فیلم‌ها و سریال‌های ماندگار و کالت تبدیل شده‌اند و برخی دیگر، با وجود موفقیت مقطعی، در حافظه مخاطبان دوام چندانی نیاورده‌اند. با این حال، عشق به‌عنوان یکی از جهان‌شمول‌ترین مضامین درام، همچنان جایگاه خود را در صنعت سرگرمی حفظ کرده و هر سال آثار متعددی با این محور در سراسر جهان تولید می‌شود.

در سال‌های اخیر، شبکه نمایش خانگی ایران نیز بیش از گذشته به روایت‌های عاشقانه و ملودرام‌های احساسی روی آورده است؛ آثاری که روابط عاطفی را به ستون اصلی داستان تبدیل کرده و با ایجاد کشمکش‌های احساسی، مخاطب را تا پایان روایت همراه می‌کنند. در تازه‌ترین نمونه‌ها، سه سریال «گل سنگ»، «بدنام» و «بامداد خمار» با قرار دادن عشق در مرکز روایت، تلاش کرده‌اند قصه‌های خود را بر پایه روابط انسانی و چالش‌های عاطفی پیش ببرند.

یکی از ویژگی‌های مشترک این آثار، استفاده از «مثلث عشقی» به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ابزار‌های پیشبرد درام است. الگویی که سال‌هاست در سینما و تلویزیون جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد و همچنان یکی از مؤثرترین شیوه‌ها برای خلق تعلیق، تنش و کشمکش میان شخصیت‌ها به شمار می‌رود. حضور یک شخصیت سوم در رابطه عاشقانه، علاوه بر پیچیده‌تر کردن مسیر داستان، زمینه مناسبی برای پرداخت شخصیت‌ها، تضاد‌های درونی و انتخاب‌های دشوار آنها فراهم می‌کند.

البته موفقیت چنین ساختاری، بیش از هر چیز به کیفیت فیلمنامه و نحوه پرداخت آن وابسته است. اگر مثلث عشقی صرفاً به ابزاری برای ایجاد هیجان‌های مقطعی یا کش دادن داستان تبدیل شود، نه‌تنها جذابیت خود را از دست می‌دهد، بلکه می‌تواند به تکرار کلیشه‌هایی منجر شود که مخاطب امروز بار‌ها نمونه‌های مشابه آن را دیده است. در مقابل، زمانی که این روابط بر پایه شخصیت‌پردازی دقیق، انگیزه‌های باورپذیر و موقعیت‌های دراماتیک شکل بگیرند، می‌توانند به خلق آثاری ماندگار و تأثیرگذار منجر شوند.

نگاهی به جریان تولید سریال‌های نمایش خانگی نشان می‌دهد که سازندگان بیش از گذشته به ظرفیت ملودرام‌های عاشقانه برای جذب مخاطب توجه دارند. رقابت میان پلتفرم‌ها برای افزایش تعداد مشترکان، سبب شده روایت‌های احساسی همچنان یکی از انتخاب‌های اصلی تهیه‌کنندگان و نویسندگان باشد؛ زیرا این آثار معمولاً دامنه گسترده‌ای از مخاطبان را درگیر می‌کنند و امکان ایجاد بحث و گفت‌و‌گو در فضای مجازی را نیز افزایش می‌دهند.

از سوی دیگر، مخاطب امروز نسبت به گذشته انتظار بیشتری از روایت‌های عاشقانه دارد. صرف حضور یک رابطه عاطفی یا مثلث عشقی دیگر برای موفقیت یک سریال کافی نیست و بینندگان به دنبال شخصیت‌هایی چندلایه، روابطی واقع‌گرایانه و پایان‌بندی‌هایی منطقی هستند. به همین دلیل، آثار موفق این حوزه معمولاً آنهایی هستند که در کنار روایت عشق، به مسائل اجتماعی، خانوادگی و روان‌شناختی نیز توجه می‌کنند و شخصیت‌هایشان را در بستر این چالش‌ها به تصویر می‌کشند.

«گل سنگ»، «بدنام» و «بامداد خمار» نیز هر یک با رویکردی متفاوت به سراغ این الگوی روایی رفته‌اند. اگرچه درباره میزان موفقیت آنها در عبور از کلیشه‌ها، قضاوت نهایی را باید به پایان پخش و بازخورد مخاطبان سپرد، اما آنچه از همین حالا قابل مشاهده است، استمرار گرایش نمایش خانگی به ملودرام‌های عاشقانه و استفاده از روابط عاطفی به‌عنوان موتور محرک فیلمنامه است.

به نظر می‌رسد در شرایطی که رقابت میان پلتفرم‌های نمایش خانگی روزبه‌روز فشرده‌تر می‌شود، ملودرام‌های عاشقانه همچنان جایگاه خود را در سبد تولیدات حفظ خواهند کرد. با این حال، موفقیت این آثار بیش از هر زمان دیگری به توانایی سازندگان در فاصله گرفتن از کلیشه‌های تکراری، خلق شخصیت‌های باورپذیر و ارائه روایت‌هایی تازه و خلاقانه وابسته خواهد بود؛ چرا که مخاطب امروز، بیش از یک داستان عاشقانه، به دنبال تجربه‌ای متفاوت از عشق در قاب تصویر است.

{$sepehr_key_230988}