حمایتی که گران تمام می‌شود

امروز قصد داریم به آخرین روش ابداعی دولت جهت حمایت از اقشار ضعیف، حبوباتی که جز بدنامی چیزی برای آدم به همراه ندارد، کلاریترومایسین خانگی، جرائم سازمان یافته و الگوبرداری وزارت نیرو از وانت‌های میوه فروشی بپردازیم.

حمایت‌های عارفانه!

عارف، معاون اول رئیس جمهور گفت: «باید یارانه بنزین متعادل شود، یعنی در یک سازوکار روشن، قیمت‌ها آزاد و منابع حاصل از آن صرف اقشار آسیب پذیر شود.»

دقت کردید؟ برای حمایت از قشر ضعیف، قرار است بنزین را گران کنند! آن هم در یک سازوکار روشن که امیدواریم خاموشی‌های برنامه ریزی شده روی آن اثر منفی نگذارد.

این یعنی اگر یکی از ما اقشار ضعیف که در سایه تلاش‌های دولت، هر روز چند صدهزار نفر به تعدادمان اضافه می‌شود، رفت بنزین بزند و دید باید چندبرابر همیشه پول بدهد، اصلا نباید نگران شود و استرس بگیرد، چون بعدا همین پول ها، به عنوان «حمایت»، دوباره به شخص خودش برمی گردد. (واقعا که چه چرخه زیبا و قابل اعتمادی)

راستی یک سؤال: شما می‌دانید آن پول‌های عیدی که ما در دوران کودکی می‌گرفتیم و بابا‌ها می‌گفتند بده من تا بعد از تعطیلات عید برای خودت حساب باز کنم و بریزم توی حساب خودت، الان دقیقا کجاست؟ ما همچنان منتظریم!

مدیریت قبوض پشت وانت!

همه ما حداقل یک بار در جاده‌های بین شهری تابلوی «هندوانه هر کیلو ۲۰هزار تومان» را دیده‌ایم. اما وقتی ترمز می‌زنیم تا برویم هندوانه تنظیم بازار بخریم، تازه چشممان به یک «نیم» ِ ریز، خجالتی و کم رنگ می‌افتد که کنار کیلو پنهان شده است: «هر نیم کیلو ۲۰هزار تومان!» حالا ظاهرا مسئولان محترم وزارت نیرو هم در سفر‌های کاری خود از همین مسیر جاده‌ای رد شده‌اند و با دیدن این شگرد، چشمانشان برق زده است. در همین راستا معاون وزیر نیرو گفت: به دلیل سنگین شدن بهای برق در بازه‌های دوماهه، قرار است دوره صدور قبض‌های برق به یک ماه برسد.

وقتی سوله، آدم را لوله می‌کند!

رئیس انجمن حبوبات گفت: آن قدر لوبیا در انبارهاست که گاهی مأموران تعزیراتی به اتهام احتکار جریمه می‌کنند، اما در واقع، نگهداری طولانی مدت در انبار به خاطر فراوانی محصول است. تصورش هم سخت است، هرقدر به بازرسان بگویی: ببین داداش، من دارم از این لوبیا‌ها به خاطر فراوانی محصول، نگهداری طولانی مدت می‌کنم، باور نکنند.

همیشه هم موقع خواب به این فکر کنی که یعنی الان آن بازرس در مورد من چی فکر می‌کند؟ و بعد آدم خوابش نبرد؛ لذا شانس آوردیم از آن‌هایی نیستیم که یک سوله بزرگ داشته باشیم که کیسه‌های لوبیا تا سقف داخل آن چیده شده باشد!

به جای آن سوله هفتصد هشتصدمتری، یک خانه هفتاد هشتادمتری داریم که تازه ظروف حبوبات داخل آشپزخانه اش، پر از خالی است و اگر همسر پرسید: این نیم کیلو لوبیا قرمز که قرار بود بخری چی شد؟ بدون اشاره به قدرت خریدمان و واریز دیرهنگام کالابرگ بگوییم، عه، باز هم یادم رفت.