به گزارش شهرآرانیوز، موج گرمای کمسابقهای که از اواخر ژوئن بخشهای گستردهای از اروپا را فرا گرفته، اکنون به مرحلهای رسیده که نهادهای بینالمللی آن را تهدیدی جدی برای سلامت عمومی توصیف میکنند.
تدروس آدهانوم گبریسوس، رئیس سازمان جهانی بهداشت، روز یکشنبه، ۷ تیر با هشدار نسبت به پیامدهای این شرایط گفت: «استرس گرمایی یک قاتل خاموش است و بسیاری از خانهها، محلهای کار و مدارس در اروپا برای تحمل چنین دماهای بالایی ساخته نشدهاند.»
در فرانسه، مقامهای بهداشت اعلام کردهاند که از روز چهارشنبه تاکنون حدود یکهزار مورد مرگ بیشتر از حد انتظار ثبت شده است؛ رقمی که مستقیماً با موج گرمای اخیر مرتبط دانسته میشود. این کشور طی روزهای گذشته با دماهای نزدیک به ۴۰ درجه و هشدارهای پیدرپی مواجه بوده است.
براساس پیشبینیها، دستکم ۱۹۱ میلیون نفر در اروپا روز یکشنبه دمای ۳۵ درجه سانتیگراد یا بالاتر را تجربه خواهند کرد.
آلمان، جمهوری چک، مجارستان و پولند از جمله کشورهایی هستند که بیشترین تأثیر را از این موج گرما میپذیرند.
در جمهوری چک، مؤسسه هواشناسی اعلام کرده است که دمای هوا در شهر دوکسانی به ۴۱.۱ درجه رسیده و نخستین ثبت رسمی دمای بالاتر از ۴۱ درجه در شبکه ایستگاههای هواشناسی این کشور است.
تحلیلهای منتشرشده نشان میدهد که حدود ۳۸۱ میلیون نفر در اروپا – بهجز ترکیه – دمای بالاتر از ۳۰ درجه را تجربه خواهند کرد؛ وضعیتی که فشار سنگینی بر زیرساختهای انرژی و خدمات عمومی وارد کرده است.
رئیس سازمان جهانی بهداشت با اشاره به روند شتابان گرمشدن اروپا گفت: «اروپا سریعتر از هر قاره دیگری در حال گرم شدن است. موجهای گرمایی که پیشتر هر چند دهه یکبار رخ میداد، اکنون تقریباً هر سال تکرار میشود.»
او تأکید کرد که تغییرات اقلیمی و گرمایش جهانی عامل اصلی این وضعیت است.
گبریسوس هشدار داد که میلیونها نفر در اروپا زیر فشار گرمای شدید زندگی میکنند، صدها نفر جان خود را از دست دادهاند، مدارس تعطیل شده و شبکههای برق با بار فزاینده روبهرو هستند.
بسیاری از کشورهای اروپایی به دلیل نبود سیستمهای سرمایشی در بخش بزرگی از خانهها و ساختمانهای عمومی، با مشکلات جدی در مدیریت گرما مواجهاند.
رئیس سازمان جهانی بهداشت از دولتهای اروپایی خواست که طرحهای اقدام برای حفاظت از سلامت در برابر موجهای گرما را اجرا کنند و آمادگی نظامهای بهداشت خود را افزایش دهند.
او تأکید کرد که مقابله با پیامدهای گرمای شدید نیازمند برنامهریزی، آموزش عمومی و تقویت زیرساختهای سلامت است.