اختتامیه بیست‌وششمین جشنواره بین‌المللی قصه‌گویی خراسان رضوی برگزار شد همه چیز درباره فصل دوم بازی مرکب ( اسکوییدگیم ) + بازیگران و تریلر و خلاصه داستان هوش مصنوعی باید در خدمت هنر باشد | گفت‌و‌گو با علیرضا بهدانی، هنرمند برجسته خراسانی هوران؛ اولین رویداد گفت‌و‌گو محور بانوان رسانه در مشهد| حضور بیش از ۵۰ صاحب‌نظر در حوزه زنان+ویدئو نگاهی به آثاری که با شروع زمستان در سینما‌های کشور اکران می‌شوند شهر‌های مزین به کتاب | معرفی چند شهرِ کتاب در جهان که هرکدام می‌تواند الگویی برای شهرهای ما باشد معرفی اعضای کارگروه حقوقی معاونت هنری وزارت ارشاد + اسامی واکنش علی شادمان، بازیگر سینما و تلویزیون، به رفع فیلترینگ + عکس چرا فیلم علی حاتمی پوستر فجر شد؟ صفحه نخست روزنامه‌های کشور - پنجشنبه ۶ دی ۱۴۰۳ فیلم‌های آخرهفته تلویزیون (۶ و ۷ دی ۱۴۰۳) + زمان پخش و خلاصه داستان پوستر چهل و سومین جشنواره فیلم فجر را ببینید + عکس «فراهان» با نوای اصیل ایرانی در مشهد روی صحنه می‌رود گلایه‌های پوران درخشنده از بی‌توجهی‌ها استادی که فروتنانه هنرجو بود | درباره مرحوم بشیر محدثی‌فر، نقاش تصاویر شهدا پاییدن یک ذهن مالیخولیایی | نگاهی به فیلم «تعارض»، اثر محمدرضا لطفی «ناتوردشت» با بازی حجازی‌فر و مولویان در تدارک فیلم فجر
سرخط خبرها

اینجا کربلاست، متفاوت‌ترین سرزمین خدا

  • کد خبر: ۱۷۷۶۶۹
  • ۱۴ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۳:۳۱
اینجا کربلاست، متفاوت‌ترین سرزمین خدا
هرکس پایش به کربلا باز شود، چشم هایش هم- به قدر وسعش- به معرفت باز می‌شود.

اصلا قصه کربلا با همه جا فرق می‌کند. این را بار‌ها گفته ام. ذره به ذره این خاک، حکایت دارد، روایت دارد، اصلا خلق شده است تا خلایق را به حضرت خالق توجه دهد. آن را با هیچ جا نمی‌شود مقایسه کرد. عتبات، جملگی عالیات هستند، اما هیچ جا کربلا نمی‌شود.

من دلیلش را در این می‌دانم که کربلا حکایت همواره زنده و در تکرار آدمی است. هرکس نسبت به این سر زمین مسئولیت دارد. نه مسئولیتی جغرافیایی که این جغرافیا تاریخ معرفتی انسان هم هست. پهنه تکلیف گرایی انسان در برابر خود، دیگران، جامعه و جهان هم هست. «کل ارض کربلا» را در کنار «کل یوم عاشورا» که بخوانیم متوجه این تفاوت آشکار می‌شویم. چیزی که به چشم همه می‌آید.

هرکس پایش به کربلا باز شود، چشم هایش هم- به قدر وسعش- به معرفت باز می‌شود. چنین است که تا اولین تصویر حرم در نگاهت قاب می‌شود، قلبت به انقلاب دچار می‌شود. قبله را در جان احساس می‌کنی و باران از دیدگانت چنان می‌بارد که گونه و دل را یکجا سیراب می‌کند. گفتم آب، یاد علقمه افتادم. رودی که تا همیشه در عطش لبان عباس (ع)، مانده است. گفتم عباس، یاد چشم‌هایی بارانی افتادم که با اشک، طهارت می‌یافتند تا از گذر حرم ابوالفضل (ع) به حرم سید الشهدا (ع)، راه باز کنند.

من دیدم مردمانی را که از آخرین پیچِ خیابان‌های منتهی به حرم که می‌گذرند و حرم را در قاب چشم می‌بینند، از خویش می‌میرند و در حضرت ارباب جانی دوباره می‌یابند. اسم خیابان‌ها در یادم نمانده است، اما تصاویر مردمان بارانی چشم در حافظه ام آلبومی هزار برگ ساخته است که می‌توانم برای شما روایت کنم.

من جوانی را دیدم که تا نگاهش به حرم افتاد در اشک نشست. از پا افتاد و دو نفر زیر بغلش را گرفته بودند به التماس دعا. حس می‌کردی الان آن حال استجابت، نتیجه آن نگاه بارانی است. من زنی را دیدم که از چادر خیمه‌ای ساخته بود برای خود در گوشه خیابان تا حسینیه روضه تک نفره اش باشد.

من در آن میانه مردی را دیدم که مانده بود اول خود را به حرم سید الشهدا (ع) برساند که بزرگ‌تر و امام است یا به حرم حضرت عباس (ع) برود و اذن زیارت ارباب را از علم دار بگیرد. او حکمیت زیارت را به راه سپرده بود تا به هر جا که باید برسد. می‌گفت چشم باز کردم در حرم علم دار بودم.

انگار باید اجازه می‌گرفتم. جانم پر شده از حلاوت تنفس در حرم عباس (ع). با حالی خوش بین الحرمین را لحظه لحظه زندگی کردم تا به حرم امام حسین (ع). واقعا حالی دارد بین الحرمین. شکوهی دارد جان‌های طهارت یافته.

عظمتی است خاص کربلا که در هیچ جای دیگر تکرار نمی‌شود. هیچ جایی هم این همه حکایت ندارد. هر گوشه اش، شرح حکایت قهرمانی است که گویی هنوز می‌جنگد. من معتقدم در زیارت کربلا باید چشم را بر فضای فیزیکی بست. باید هیچ چیز را ندید تا دیده بر همه چیز بینا شود. به روز عاشورا. به عاشورای حسین (ع).

گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->